Educatie
Leer alles over de economie
De grenzen tussen menselijke biologie en technologie vervagen steeds meer. Al sinds de oertijd laten wij ons ondersteunen door verschillende technologieën, soms simpel (de speer, het wiel, de tas), maar in toenemende mate complexer (de industrie, de computer, het internet). We raken steeds meer verweven met zichtbare en onzichtbare hulpmiddelen die ons lichaam ondersteunen, uitbreiden of juist beperken. Inmiddels is deze ontwikkeling in een stroomversnelling geraakt met de uitvinding van AI. We zijn biotechnologische wezens geworden – van vlees en bloed, maar ook van metalen, data en robotica. Technologische ontwikkelingen raken de manier waarop we samenleven en samenwerken, en daarmee ook onze beleving daarvan.
De centrale vraag is wat deze ontwikkeling ons leert over wie wij zijn. Er gebeurt altijd meer dan je denkt presenteert hoe hedendaagse kunstenaars menselijke aspecten zoals intimiteit, lichamelijkheid, herinnering en rituelen benaderen in de biotechnische wereld van nu. De werken in deze tentoonstelling reflecteren op die toenemende verwevenheid, en de gevoelens die dat bij ons oproept.
Silvia Gatti en Thomas Kuijpers richten zich op digitale, data-gedreven systemen. Het lichaam fungeert hier als interface en de grens tussen mens en machine lost (gedeeltelijk) op. Maja Klaassens en Natasja Alers kijken naar het dagelijkse lichaam als een plek van transformatie en verlangen, waarin bewerking en controle op gespannen voet staan. Marenne Welten en Krystel Geerts spelen juist met onze perceptie van de fysieke werkelijkheid, en de manieren waarop het lichaam leert te navigeren, absorberen en reageren. Zij werken vanuit een bijna fysieke weerstand: ze schrapen, trekken en drukken totdat er en nieuw beeld ontstaat. Saar Scheerlings zoekt naar processen om nieuwe vormen en uitdrukkingswijzen te vinden voor traditionele materialen. Hierbij ontstaan verassende, totemistische, beelden voor nog onbekende rituelen. Anthony Ngoya werkt met beschadigd, onvolledig en over het hoofd gezien beeldmateriaal. Door te verzamelen, lagen aan te brengen en te transformeren creëert hij werken die de grenzen tussen persoonlijke herinnering en collectieve ervaring doen vervagen.
Voor de tentoonstelling heeft The Rodina met de hand ‘zakken’ beschilderd waarin de kunstwerken worden bewaard en verzorgd, geïnspireerd door Ursula K. Le Guins ‘The Carrier Bag Theory of Fiction’, waarin verzamelen en relaties worden gezien als de basis van cultuur. De tas – of de zak – draagt een logica van zorg en koestering in zich. In de context van een galerie die zich in het hart van De Nederlandsche Bank bevindt, moeten we het begrip ‘waarde’ uiteraard ook aan de orde stellen. En wat is de beste plek voor onze beurs, portemonnee of ons geld? Inderdaad, in onze zak!
The Rodina is een in Amsterdam gevestigde designstudio die werkt op het snijvlak van visuele communicatie, immersieve tentoonstellingsontwerpen en online platforms. De studio beweegt zich tussen cultuur en technologie en benadert ontwerp als een onderzoeksruimte. Hun praktijk wordt gevormd door strategieën van performance, spel en onderzoek. The Rodina ontwierp eerder tentoonstellingen voor het Van Abbemuseum (Eindhoven), CARA (New York) en Stroom (Den Haag).
Natasja Alers (Den Haag, 1987) studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam en woont en werkt in Amsterdam. Ze is gespecialiseerd in keramiek en verkent in haar werk thema’s als aanraking, seksualiteit, kwetsbaarheid en de onvolmaaktheid van het menselijk bestaan. Lichamelijkheid en aanraakbaarheid staan centraal in haar werk. Aan de hand van gipsafgietsels van lichaamsdelen zoals tepels, tenen en ledematen creëert ze sculpturale composities, van intieme vazen en wandwerken tot meer dan levensgrote beelden. Door af te breken en weer op te bouwen transformeert Alers het menselijk lichaam tot nieuwe vormen die zowel sensueel als confronterend zijn. Kleur en glazuur spelen een cruciale rol in haar artistieke proces. Ze gebruikt het keramisch oppervlak als een canvas en brengt op intuïtieve wijze meerdere lagen glazuur aan. Zo creëert ze rijk gestructureerde oppervlakken die de fysieke aanwezigheid van de sculpturen versterken. Haar werk is internationaal tentoongesteld op beurzen en in instellingen, waaronder Art Rotterdam, Enter Art Fair, Ceramic Brussels, het Design Museum Den Bosch, Art Zuid en PAN Amsterdam.
Silvia Gatti (1983) woont in Amsterdam en houdt zich bezig met video- en geluidsinstallaties, beeldhouwkunst, poëzie en conceptuele werken. Ze onderzoekt de raakvlakken tussen lichaam, geheugen, taal en technologie, met de nadruk op de vage grenzen tussen menselijke en machinale waarneming. Na haar architectuuropleiding aan de Universiteit van Genua studeerde ze in 2021 cum laude af aan de Gerrit Rietveld Academie. Daarna voltooide ze een residentie aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten (2023–2025). Gatti creëert meeslepende omgevingen waarin ze generatieve systemen, sculpturale elementen, soundscapes en gefragmenteerde verhalen combineert om belichaming, bewustzijn en de relatie tussen het fysieke en het digitale te onderzoeken. Recente presentaties zijn onder meer Preludio op IFFR 2026 (Art Directions), Chiaro di Luna op Art Rotterdam Projections 2026, Emerging Exits in de Diogene Bunker in Arnhem en haar tweede solotentoonstelling Briefly Humans in de Andriesse Eyck Galerie.
Krystel Geerts (1993) werken functioneren als dragers, als getuigenissen die voortkomen uit het lichaam. Geworteld in een fysieke en autobiografische benadering reflecteert haar praktijk op de manier waarop omgevingen en systemen druk uitoefenen op het lichaam, en hoe het lichaam leert navigeren, absorberen en reageren. Het werk ontstaat vanuit een gesprek tussen binnen en buiten: een voortdurende dialoog met materie, waarin druk, beweging en lichamelijke handelingen zich als sporen in het materiaal inprenten. In haar praktijk onderzoekt ze sociale en materiële systemen, en hoe hun structuren en krachten zich in het lichaam inschrijven.
Geerts rondde haar Bachelor of Fine Arts in 2017 af aan de Aki ArtEZ in Enschede en in 2022 haar Master bij het KASK School of Arts Ghent. Zij is nu resident bij de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Haar eindpresentatie vindt plaats in het najaar van 2026. Haar werk is tentoongesteld in solo- en groepstentoonstellingen in onder andere Folkwang Essen, Essen, DE (2025); Saatchi, London, UK (2024); C-Mine, Genk, BE (2024), tegenboschvanvreden, Amsterdam, NL (2024); en Museum de Fundatie, Zwolle, NL (2023). Haar werk is internationaal vertegenwoordigd in particuliere en openbare collecties.
Maja Klaassens (1989) is een multidisciplinaire kunstenaar die onderzoekt hoe we de ons omringende plekken en ons dagelijks leven waarnemen, bewerken en narratief vormgeven. Klaassens behaalde haar BFA aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag in 2014 en haar MA in Hedendaagse Kunstgeschiedenis aan de Vrije Universiteit Amsterdam in 2021. Recente solotentoonstellingen zijn ondermeer 'A Line of Stones' bij Dürst Britt & Mayhew in Den Haag en 'The view is total sea' bij Joys in Toronto, Canada. Recente duo- en groepstentoonstellingen zijn ondermeer 'Reality Check' bij Museum MORE in Ruurlo, 'Cache' (met Christofer Degrér) bij Billytown in Den Haag, 'Niek Kemps & Maja Klaassens' bij lxhxb in Eindhoven, 'Mountain Friends' bij Fred & Ferry in Antwerpen, België, en 'After Daan van Golden' bij Parts Project in Den Haag. Werk van Klaassens bevindt zich in particuliere en openbare collecties, waaronder Museum Voorlinden in Wassenaar, De Nederlandsche Bank in Amsterdam, AkzoNobel Art Foundation in Amsterdam en de Grafschafter Volksbank in Nordhorn, Duitsland.
Thomas Kuijpers (1985) onderzoekt de rol van hedendaagse mediaverhalen in onze perceptie van de werkelijkheid. In 2011 rondde hij zijn masteropleiding fotografie af aan de AKV St. Joost in Breda. Zijn werk is internationaal tentoongesteld bij instellingen, beurzen en galeries, waaronder Stedelijk Museum, Amsterdam; Foam, Amsterdam; Krakow Photo Month, Krakau; Biennale für Aktuelle Fotografie, Mannheim; Frankfurter Kunstverein, Frankfurt; Red Hook Labs, New York City en MASP, São Paulo. In 2017 werd hij genomineerd als Foam Talent en zijn boek Hoarder Order (Fw: Books, 2020) stond op de shortlist voor de Paris Photo-Aperture Foundation Photobook Awards.
Anthony Daniel Ngoya (1995) is een Franse kunstenaar die werkt in Nederland en België. Hij houdt zich bezig met schilderkunst, bewegend beeld, textiel en installaties en put uit persoonlijke archieven, gevonden foto’s en historisch beeldmateriaal om de relatie tussen herinnering, identiteit en geschiedenis te onderzoeken. Centraal in zijn werk staat de omgang met beschadigd, onvolledig en over het hoofd gezien beeldmateriaal. Door te verzamelen, lagen aan te brengen en te transformeren creëert hij werken die de grenzen tussen persoonlijke herinnering en collectieve ervaring doen vervagen. Zijn werken bewegen zich vaak tussen intimiteit en afstand, en nodigen de toeschouwer uit om na te denken over wat herinnerd wordt, wat verloren is gegaan en wat verbeeld moet worden.
Saar Scheerlings (1990) maakt werken die ontstaan vanuit nieuwsgierigheid, materiaalonderzoek en het plezier van het maken zelf. Na haar studie aan de Design Academy Eindhoven verliep haar pad allesbehalve rechtlijnig. Ze werkte als kok, assisteerde decor- en kostuumontwerpers in het theater en bleef ondertussen eigen werk maken, zonder plan, opdracht of de noodzaak het ergens onder te brengen. Die vrijheid vormt nog altijd de kern van haar praktijk. Scheerlings verdiept zich graag in materialen en processen, en ontwikkelt al experimenterend haar eigen technieken. Ze werkt bijvoorbeeld met oud Frans linnen van lokale rommelmarkten en met schuimrubber uit afgedankte matrassen — materialen die vaak toevallig haar atelier binnenkomen en daar een nieuw leven krijgen. Tegenwoordig woont en werkt ze op het Franse platteland, waar haar dagen zich afspelen tussen atelier, tuin en verbouwingen. Haar werk was onder meer te zien in CoBrA Museum, Palais de Tokyo in Parijs en diverse internationale galeries.
Marenne Welten (1959) woont en werkt in Middelburg. Ze studeerde af aan de Academie voor Beeldende Kunsten St Joost in Breda. Na haar afstuderen woonde en werkte ze een paar jaar in Antwerpen. Haar werk is tentoongesteld in solo- en groep presentaties in Nederland en daarbuiten, waaronder tentoonstellingen in museum Kurhaus Kleve Duitsland 2006 (solo), Kunsthalle Lingen Duitsland 2008 (solo), Kunstverein GFjK Baden-Baden Duitsland 2013 (solo), Museum De Pont Tilburg 2013/14 (solo), Bridget Donahue Gallery New York USA 2016 (groep), Albada Jelgersma Gallery Amsterdam 2018 (solo), Stedelijk Museum Breda 2021/22 (solo), Harkawik Gallery New York USA 2022 en 2023 (solo), Harkawik Gallery Los Angeles USA 2024, tegenboschvanvreden Gallery Amsterdam 2025 (solo), Chabot Museum Rotterdam 2026 (groep) en Stedelijk Museum Schiedam (groep). Najaar 2026 heeft Marenne Welten een solotentoonstelling bij Harkawik Gallery in Tribeca New York USA. Haar werk werd opgenomen in het boek van Hanne Hagenaars Missen als een ronde vorm in 2023.